14 Mayıs 2023 genel seçimlerinden sonra TBMM'de yaklaşık 30-35 milletvekili siyasi partisini değiştirdi. Bu rakam 2011’de başlayan yasama döneminde (BDP-HDP, CHP -İYİP toplu geçişlerini sayı dışında tutarsak), milletvekillerinin parti değiştirme oranının tam 3 kat arttığını gösteriyor.

Bunun kuşkusuz 1980 darbesinin yol açtığı ideolojik/siyasi tahribatlarla bağı var. Bireysel kar sistemi ekonomik/ideolojik hayata hakim oldukça siyasi partiler de kişisel menfaat arayanların uğrak noktası oldu.

Siyasi emektarlık, ideolojik sağlamlık, örgütsel yetenekler gibi meziyetler yerini çoğu zaman menfaat odaklı, genellikle de konjonktürel dalgalanmaların oluşturduğu ilişki ağına bıraktı.

Yasal değişikliklerle ulaşılması kolay hale getirilen kent rantları da yerel yönetimler üzerinden siyasi partilerin yapısındaki bozulmaları hızlandırdı.

Savunduğu değerler için bedel ödeyen kararlı siyasi aktörler yerini kişisel zenginleşme hırsıyla yanıp tutuşanlara bırakmaya başladı.

Süreç böyle gelişince siyasi partilerde delege ağalığı sistemi yerleşti, lider hükmü tartışılmaz hale geldi ve bu da nihayetinde siyasi partiler kanununa yansıdı. Siyasi partiler kanunundan şikayet edenler siyasi partiler kanununa sımsıkı yapıştı…

Son dönemde milletvekillerinin siyasi parti değiştirme oranının üç kat artmasının ‘Altılı Masa’nın stratejisiyle bağı var.

Altılı Masa seçim ittifakı, iktidara gelme hedefini alternatif bir ekonomik-siyasi programa dayandırmamış, mücadeleyi kaba Tayyip Erdoğan karşıtlığı eksenine oturtmuştu.

Algılarla yol haritası belirlenince siyasi yetkinlik yerine ‘popülerlik’ belirleyici oldu. Bu durumdan dolayı da ideolojik sağlamlık önemsizleştirildiği için, günlük siyasi gerilimler ‘saf değiştirme’ için yeterli hale geldi.

İdeolojisizlik, programsızlık, teorisizlik, fikirsizlik bir ‘siyasi kültür’ olarak yerleşiyor.

Son dönemdeki siyasi parti değiştiren milletvekillerine gelin bir de bu açıdan bakın…

**Cemile Y. Çetin
**
Odatv.com